សប្បុរិសវាចា ឬវាចាទាំង ៥ ប្រការរបស់អ្នកប្រាជ្ញ (បុគ្គលអ្នកមានសេចក្តីសុចរិត) គឺជាគោលការណ៍នៃការប្រើប្រាស់សម្តីប្រកបដោយប្រាជ្ញា និងគុណធម៌ ដូចមានសម្តែងក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា៖
១. កាលភាសិតា (និយាយត្រូវកាលវេលា)៖ ការស្គាល់ពេលវេលាសមស្របក្នុងការនិយាយ។ ទោះជាពាក្យពិត ឬមានប្រយោជន៍យ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រសិនបើនិយាយខុសកាលទេសៈ អាចនាំឱ្យកើតការយល់ច្រឡំ ឬបង្កើតជម្លោះ។
២. សច្ចភាសិតា (និយាយពាក្យពិត)៖ ការនិយាយតែសេចក្តីពិត មិនភូតភរ បោកប្រាស់ ឬកុហក។ ពាក្យពិតជាគ្រឹះនៃទំនុកចិត្ត និងសេចក្តីថ្លៃថ្នូររបស់បុគ្គល។
៣. សណ្ហភាសិតា (និយាយពាក្យពីរោះទន់ភ្លន់)៖ ការប្រើប្រាស់សម្តីគួរឱ្យចង់ស្តាប់ សុភាពរាបសា មិនប្រមាថមើលងាយ ឬប្រើពាក្យទ្រគោះបោះបោកដែលធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់ទឹកចិត្តអ្នកដទៃ។
៤. អត្ថសំហិតភាសិតា (និយាយពាក្យមានប្រយោជន៍)៖ ការនិយាយដែលនាំមកនូវខ្លឹមសារ ចំណេះដឹង និងផលប្រយោជន៍ដល់អ្នកស្តាប់ មិននិយាយពាក្យឥតប្រយោជន៍ រាយមាយ ឬពាក្យដែលនាំឱ្យកើតការខាតបង់។
៥. មេត្តាចិត្តភាសិតា (និយាយដោយចិត្តមេត្តា)៖ ការនិយាយចេញពីចិត្តដែលមានបំណងល្អ ចង់ឱ្យអ្នកដទៃបានសុខ និងជោគជ័យ មិនមែននិយាយដោយកំហឹង ចិត្តឈ្នានីស ឬបំណងចង់ផ្ចាញ់ផ្ចាលឡើយ។