នៅក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា អ្វីដែលមិនចេះចាស់ជរា និងមិនចេះរលាយសាបសូន្យទៅតាមពេលវេលា ត្រូវបានបកស្រាយក្នុងន័យសំខាន់ៗចំនួន ២ គឺ៖

១. គុណធម៌ និងសេចក្តីល្អ (សតញ្ច ធម្មោ)
យោងតាមគាថាធម្មបទ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់ធ្លាប់ត្រាស់សម្តែងថា៖ «ឡានព្រះរាជាដែលគេតុបតែងយ៉ាងស្អាត ក៏គង់តែចាស់គ្រាំគ្រា រូបរាងកាយរបស់មនុស្សក៏យាងទៅរកសេចក្តីជរាដូចគ្នា មានតែធម៌របស់សប្បុរស (សេចក្តីល្អ) ប៉ុណ្ណោះ ដែលមិនចេះចាស់ជរាឡើយ»។

អត្ថន័យ៖ រូបរាងកាយ សម្ភារៈ និងទ្រព្យសម្បត្តិទាំងឡាយ តែងតែទ្រុឌទ្រោមទៅតាមអាយុកាល។ ប៉ុន្តែ បុណ្យកុសល គុណធម៌ និងសេចក្តីល្អដែលយើងបានសាង វានឹងមិនចាស់ មិនស្លាប់ ហើយនៅតែមានតម្លៃស្ទើរតែមិនអាចកាត់ថ្លៃបាននៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្សលោកជានិច្ច។

២. ព្រះនិព្វាន (អជរធម៌)
នៅក្នុងធម៌ជាន់ខ្ពស់ ព្រះនិព្វាន ត្រូវបានគេហៅថា «អជរំ» (សភាវៈមិនចាស់) ឬ «អមតំ» (សភាវៈមិនស្លាប់)។

អត្ថន័យ៖ ព្រះនិព្វាន គឺជាស្ថានភាពផ្លូវចិត្តដែលរំលត់អស់នូវកិលេស រាល់ការកើត ចាស់ ឈឺ ស្លាប់ ទាំងពួង។ កាលណាគ្មានការកើត (ជាតិ) ក៏គ្មានការចាស់ជរា (ជរា) ដែរ។ ដូច្នេះ ព្រះនិព្វាន គឺជាធម៌តែមួយគត់ដែលនៅស្ថិតស្ថេរ អមតៈ និងមិនរងឥទ្ធិពលពីភាពចាស់ជរាឡើយ។

សង្ខេបសេចក្តីមក៖ អ្វីដែលមិនចេះចាស់ជរា គឺសេចក្តីល្អ/គុណធម៌ដែលយើងសាងទុកក្នុងលោក និងព្រះនិព្វានដែលជាបរមសុខ រួចផុតពីវាលវដ្តសង្សារ។